let's ride!

Ik ben gisteren officieel begonnen met mijn rijlessen en ik heb ook al een datum wanneer ik mijn theorie ga doen. Ik wil een aantal dingen over gisteren vertellen.. Ik had een afspraak om half elf bij een rijschool en toen heb ik echt voor het eerst achter het stuur gezeten. Het ging best wel goed, ik mocht gas geven en sturen. Ik vond het zo cool om gas te geven op een brug en dan whooe kinda springen. Moet ik bij me examen niet doen. :D Toen ging ik naar huis en ik gaf alle blaadjes aan mijn ma. Toen zij de prijs zag, die zij gaat betalen, zei ze dat ik een andere rijschool moest gaan kiezen. Dus toen was ik een beetje van waar slaat dit op?! dus ik deed niks, maar zij had in die tijd eentje gevonden. Nog die middag werd ik gebeld en ik kon gelijk gaan rijden. De vrouw aan de telefoon dacht eerst dat ik gek was volgens mij. 'Weet je zeker dat je kan? Ben je er zeker klaar voor?' JAAA IK HAD ER ZOVEEL ZIN IN! :D Een heel aardig vrouw kwam mij ophalen en zij liet mij ook sturen. Waarheen? Naar Rotterdam, via de snelweg. Ik keek volgens mij heel angstig, maar het was ook leuk om te doen. Ik leerde zoveel nieuwe dingen met haar, zoals plaatsen in Rotterdam en waar ik mijn examen zal doen. Omdat er nog veel tijd over was en sturen best wel saai is een file, leerde zij mij hoe ik moest schakelen. Zoals ik al zei, ik heb nog nooit gereden. Toch kon ik out of nowhere heel goed schakelen. :D Aan het begin vergat ik steeds dat ik ook op de weg moest letten, maar uiteindelijk kon ik gewoon starten en schakelen helemaal tot 4 zonder te kijken. Soms mocht ik ook remmen, dat ging niet helemaal goed, ik stopte zo een beetje meteen. :D Dat is niet de bedoeling op de midden van de weg. :$ Maar ja, toen waren we al thuis, dus ik zal waarschijnlijk vandaag normaal leren remmen. :) Zij heeft gezegd dat normaal gesproken alles veel langzamer gaat, maar ik leer snel. Ik dacht van ja, ik heb weer iets gevonden waarin ik heel snel ben.. Maar ik heb het gevoel dat er iets zal komen wat ik moeilijk zal vinden.. maar dat zie ik nog wel :) Ik heb nog steeds spierpijn van gisteren, hopelijk gaat niks fout vandaag! o.o Ik vind rijden heel leuk, so let's ride! :)

vluchteling zijn

Wij zijn vandaag in Den Haag geweest in the Humanity House waar wij na ons 'experience' een opdracht kregen om een kort dagboek te schrijven. Ik wilde hem niet oplezen, maar ik wil hem wel hier laten zien :)

Lieve dagboek,

Ik zit momenteel in de gymzaal van onze stad. Gisteren zat ik nog in mijn kamer toen mijn moeder naar boven rende en zei dat wij moesten vluchten. Ik hoorde door mijn harde muziek heen niet dat de luchtalarm afging en dat mensen aan het gillen waren. Ik liet alles achter en rende met mijn zusje hand in hand de straat op, tot de hoge hotel in het centrum. Wij moesten de trap nemen, omdat de lift te gevaarlijk was. Uiteindelijk konden wij rusten en ik ging naast het raam zitten. Ik zag het water onze kant op komen, veel spullen meeslepend. Ons huis was al verdwenen. Mijn moeder haalde mij net op tijd bij het raam weg, nog voordat ik begon te huilen. Een uur later mochten wij weer naar buiten kijken, dus ik haalde diep adem en liep naar het raam. Ik zag mensen op de dak zitten van een huis die nog boven water was en even later nog meer mensen. Iedereen was geschrokken en veel mensen waren gewond. Met al hun gezichten viel ik in slaap in de grote gymzaal van de fitness centrum. Ik weet niet wat er nu gaat gebeuren, maar ik weet dat wij geluk hadden. Alles komt goed. Hoop ik.

hoe jij bent

Ik zeg ja en jij zegt nee. Wij zijn zo oneens, maar toch zijn wij één. Ik hoor bij jou en jij hoort bij mij, niemand kan ertussen. Jij bent zo koppig en soms irritant dat ik je zou willen kussen totdat jij doodvalt. Niet omdat ik op dat moment minder van je houd, maar omdat ik dan zie hoe jij bent. Ik zie de echte jou, van wie ik zoveel houd. Ik zie dat jij ondanks mijn gezeur mij blijft knuffelen totdat ik geen adem meer krijg. Niet omdat jij minder van mij houdt op dat moment, maar omdat jij niet zonder mij kunt leven. Jij ziet dat ik je nodig heb, dat ik niet zonder jou kan leven. Ik ben zo dankbaar dat ik jou heb, dat ik de echte jou ken. Ik ben zo zorgeloos, omdat jij de echte mij kent. Wij passen zo perfect bij elkaar als twee puzzelstukjes, jij vult mijn gebreken aan en ik vul jouw gebreken aan. Ik was zo lang op zoek naar jou en nu heb ik je gevonden. Mijn benen trillen als ik in jouw ogen kijk, mijn hart stopt even als jij naar mij kijkt. Jouw golvende krulletjes nemen al mijn zorgen weg, met jou in de buurt verdwijnen al mijn problemen. Als jij zingt krijg ik kippenvel, jouw stem is zo zacht en mooi. Als jij mij aanraakt, voel ik me net een pistache ijs in de zomer die aan het smelten is door de warme zonnestralen. Jouw handen zijn altijd zo warm, ik voel me in jouw armen altijd veilig. Jouw hart raakt de mijne en jij laat me smelten. Ik vind het ongelooflijk lief van jou als jij naar mij luistert, ook al zeg ik onzinnig dingen over het leven. Ik voel me altijd beter als jij naar mij kijkt met dat puppy-face van jou en mij ervan overtuigt dat mij niks kan overkomen. Ik ben soms onzeker en jij kan er niet tegen, toch blijf jij voor mij vechten. Ik weet dat ik dan soms zo boos kan worden, maar daarna besef ik pas dat jij mij eigenlijk wilde helpen. Ik weet dat jij er altijd voor me bent als ik je nodig heb, gaat het om een bliksem waarvan ik zo bang ben of een keuze die ik niet kan maken. Jij maakt altijd tijd voor mij, jij steunt mij altijd op jouw koppige manier door te zeggen dat het goedkomt op momenten wanneer alles zo fout is. Ik hoop dat jij weet dat ik alles waardeer wat jij voor mij doet en dat ik van je houd hoe jij bent. Ik hoop dat jij weet dat ondanks al onze stomme ruzies ik altijd van je blijf houden. Ik houd van jou hoe jij bent.

tudod a nevem, de nem a történetem!

Egy szívböl jövö üzenet..

Pár héttel ezelött elfelejtettem beszedni a fogamzásgátlómat, majdnem két teljes napig. Egyszerüen csak elfelejtettem, mert olyan sok dolgom volt. A szüleim nem voltak itthon és fogalmam sem volt, milyen következménye lehet. Pótanyukám, az internet, felvilágosított: lehetséges, hogy terhes vagy! Utána két hétig minden nap csak erre gondoltam: mivan, ha? Mit fognak mondani a szüleim? Mit fognak mondani a barátom szülei? Mit fogok csinálni azzal a babával? Én mindig mindent nagyon pontosan megtervezek, hogy hogyan lesz meg ilyenek.. és öszintén szólva, még nem volt egy baba a tervemben. Végül egy hét után úgy döntöttem, elfogadom a tényeket és alkalmazkodok hozzá: megváltoztatom a terveim. Napokig erröl álmodtam, még ébren is: majd hétvégén dolgozni fogok, és amíg terhes vagyok befejezem a sulit. Majd talán kihagyok egy évet, hogy tudjak vigyázni a babára és utána megyek majd csak egyetemre. Eleinte egyáltalán nem tetszett ez a terv, de végül megkedveltem. Végre vehetek baba-rucikat, majd mindenki rám fog nézni és mondani, hogy jajj, de aranyos, én is szeretnék egy gyereket! Végre nem lesznek olyan perceim, mikor nincs mit csináljak és unatkozom. Magyarországról ideértek az én régi könyveim és már láttam magam elött ahogy én olvasom fel a meséket, pont úgy, ahogy a szüleim nekem is felolvasták.

A kidolgozott tervemet elmondtam a barátomnak is, mire azt mondta, hogy még várjuk, mert nem is biztos, hogy terhes vagyok. Kicsit csalódott voltam, de hát igaza volt.. internet-anyukámnak nem lett igaza, én nem lettem terhes. Múlt hétvégén nagyon zavarodott voltam: annyi közös tervünk volt, én már elterveztem az egész életét, a nevét is tudtam és ö pedig cserben hagyott. Úgy döntött, hogy nem születik meg. Én két hétig hánytam, fájt a fejem és egyfolytában csak rá gondoltam.. ö pedig egyszerüen nem is létezett. Olyan egyedül éreztem magam a barátom karjaiban.. De nem adtam fel, pár hónappal arébb csúsztattam a tervem és mégegyszer elmondtam a barátomnak: sulikezdéskor terhes leszek, nyáriszünetben megszületik, elköltözünk együtt és megpróbálunk élni. Miért ne? Aztmondta, hogy szerinte várnunk kéne és hogy nem kell ennyire sietni a dolgokkal, csak azért, mert majdnem minden gyorsan jött. Örülnünk kell, hogy nem így történt. Én elkezdtem sírni, mert fogalma sem volt, hogy milyen egyedül éreztem magam. Eközben a szülei is képbe jöttek: mérges lettek ránk, mert hogy egész nap nem mentünk le beszélgetni velük. Az apukája elkezdett kiabálni és én legszívesebben hazafutottam volna. A barátom lement és elmondta, miért voltunk fent olyan sokáig: a Kata szeretne egy gyereket. Az apukája közölte, hogy a Kata most akkor mehet is haza. És akkor még szépen fordítottam le a szavait. Ekkor jutott eszembe a cím: tudja a nevem, de nem a történetem! Míg ö kényelmesen a kertben ücsörgött én legalább háromszor összeomlottam. Végülis csak kaptunk egy szülöi felvilágosítást arról, hogy várhatunk a dolgokkal egyészen, míg 30 évesek nem leszünk. Míg be nem fejezzük a tanulást, meg lesz szép házunk. Mert mégis ki szülne már gyereket 20 évesen? Annyira nem érdekelt az egész, inkább nem szóltam semmit, de az én anyukám megtette. Ö szült két gyereket is még mielött 30 lett. Húú, olyan rossz sorsom van.. Néha nem tudok választani a sok kaja közül, milyen rossz nekem! Ilyesmi gondolataim voltak, de egyet sem mondtam ki. Ehelyett csak bólogattam, majd a barátommal eljöttünk hozzám.

A kertben ültünk naplementénél és beszélgettünk. Aztmondta, hogy sosem hagyna el, és ha az apukája tényleg elküldött volna, velem jött volna. Engem választott volna. Megölelt és azt mondta, bármit megtenne értem. A szemébe néztem és megsimogattam a hasam, majd elsírtam magam. Azt mondtam, hogy hozzászoktam az ötlethez, hogy lenne egy gyerekem, akivel foglalkozhatnék és nem érezném magam egyedül. És hogy akkor végre ö is mindig velem lenne, nem csak hétvégén.. Mert hétközben olyan egyedül éreztem magam.. Végülis órákig beszélgettünk mindenféléröl, egészen addig, míg észre nem vettem a lényeget: teljesen mindegy mikor fogunk együtt lakni és mikor lesznek gyerekeink.. Ez az egész arról szól, hogy akkor is, mikor mindenki ellenünk van, fogjuk egymás kezét.. Hogy annak ellenére, hogy mások azt gondolják, hogy milyen messze lakunk egymástól, mi sosem unjuk meg az utazást. Arról, hogy élvezzük azokat a perceket, mikor együtt vagyunk és mindent elfogadunk úgy, ahogy van. Nem kell mindent eltervezni, ha itt az idö, ígyis úgyis megtörténik. És ez az élet. Jön magától, nem kell elé menni.

jeugd van tegenwoordig

In de vakantie hebben ik en mijn vriend besloten om alles zonder smartphones te doen. Wij gingen op het station naar gele borden kijken, in verschillende steden hebben wij gebruik gemaakt van plattegronden die je op het station kunt printen. De dagen daarna gingen wij ook zonder telefoon fietsen naar een bepaald plek. Wij hebben dit gedaan, omdat wij echt te vaak bezig zijn met die dingen. Ik vind het zo irritant als hij naast me zit en iets aan het spelen is ofzo. Om eerlijk te zijn, doe ik soms ook dezelfde en ja, ik vind mezelf ook niet echt beleefd dan. Zonder telefoons vond ik het veel leuker met hem, zoals ik al heb verteld, ik heb echt veel lol gehad in de meivakantie en dat kwam deels hierdoor. Ik vond het veel leuker om samen naar gele borden te kijken, om samen op de fiets in Rotterdam uitkomen terwijl wij naar Gouda wilden en om veel meer met elkaar te praten. Maar ja, hier komt het dan: de jeugd van tegenwoordig kan gewoon niet zonder die dingen! Soms waren wij helemaal uitgeput en nat ergens beland en wij keken elkaar aan en met een beetje schaamte en pakten we onze telefoons. 'Breng ons naar huis!' was wat wij meestal zeiden, echt hopeloos! :D Ik verveelde me geen moment met hem zonder mijn telefoon, maar dat ding is gewoon handig in sommige gevallen. Als we reisplanner hadden gebruikt, hadden we trein net gehaald. We hebben hem echt net gemist doordat wij naar die boorden moesten kijken. Hopeloos, die jeugd van tegenwoordig. :D Maar, wij zullen proberen om het alleen te gebruiken als het echt nodig is. Leven is gewoon veel meer lol zonder die dingen! 

katie