mezelf zijn

Ik heb al een tijdje niks geschreven, deels omdat ik bezig was met leren voor mijn examen en deels omdat ik me niet lekker voelde. Ik moest mezelf opnieuw vinden. Je raadt het al: dat kan alleen door een nieuwe blog te maken! Ik was deze keer wel wat wijzer: ik heb al me oude posts meegenomen. Nu voel ik me weer lekker op me gemak en kan ik weer schrijven. Mijn blog is alleen voor een klein gedeelte anders: ik schrijf nu hier in beide talen. En als ik daar zin in heb, dan zelfs in het Engels. 

Waar ik vandaag over wil schrijven is iets wat een aantal dagen terug in me opkwam. Ik zat in de tweede klas toen mij mentor een rondje 'Wat wil je later worden?' wilde doen. Ik zei heel enthousiast dat ik de koningin wilde worden, waarop ze alleen 'Be serious..' zei. Ik nam genoegen dan maar met iets anders. Ik zei daarna dat ik psycholoog wilde worden. Maar een aantal dagen geleden dacht ik dus aan dit gesprekje met mijn mentor en ik besefte dat ik mijn dromen aan het opgeven was. Vroeger wilde ik iets met dieren gaan doen, zeker met paarden en ik wilde dus de koningin worden. Vervolgens trouwde een prins met een Hongaarse vrouw. Dat was zeker weten de laatste druppel. Ik besloot om mijn dromen achterna te gaan.

Ik probeerde eerst te onderzoeken waar ik precies was en wat ik precies wilde. Ik hoef niet de koningin te zijn van Nederland, ik wil me alleen voelen als een koningin als ik met mijn koning ben. Ik wil helemaal geen psychologie studeren om later veel geld te gaan verdienen, ik wil het doen om later mensen te kunnen helpen en om genoeg geld te kunnen hebben voor me hobby's. Ik wil iets voor onze mede-bewoners doen, voor de dieren. En dat is mijn belangrijkste doel.

Het is alleen heel moeilijk om me dromen vast te houden in deze wereld. Iedereen kijkt me met respect en interest aan als ik zeg dat ik psycholoog wil worden, maar niemand hoeft te horen wat ik te zeggen heb over mijn andere plannen. Terwijl ik psychologie als iets zijdelings zie, kijken mensen alleen maar daarnaar. 

Ik moet mezelf zijn en vechten voor me dromen. En dat is precies wat ik ga doen. 

Nu nog eerst alle bindingstypes voor scheikunde in me hoofd krijgen... :)

misofonie

SSSSSSS!

Sinds er een naam voor is, voel ik me een stuk beter. Ik heb over misofonie in mijn tijdschrift gelezen en ik voelde me opeens echt begrepen. Wat is misofonie?

"Mensen met misofonie ervaren gevoelens van irritatie, walging en/of woede bij het horen van geluiden die op zich onschuldig zijn. Deze geluiden zijn meestal door mensen geproduceerde geluiden, zoals smak- en slikgeluiden. Misofonie betekent letterlijk ‘haat van geluid’. Mensen met misofonie hebben zoveel last van de heftige emoties die worden opgeroepen door deze geluiden, dat ze die zoveel mogelijk gaan vermijden. Dit kan tot gevolg hebben dat ze zich steeds meer gaan isoleren en sociaal gaan disfunctioneren." -AMC

Er is nog weinig over te vinden op internet en er is nog geen echte behandeling voor, omdat het net ontdekt is. Ik ben niet alleen! Er zijn veel mensen die misofonie hebben. Sinds niemand precies weet wat het is en hoe vaak het gebeurt en waarom, zal ik mijn ervaring beschrijven.

Ik weet eigenlijk niet wanneer het begonnen is, want nu lijkt het alsof ik me altijd al ergerde aan bepaalde geluiden, ik probeerde het alleen te onderdrukken. Het leek alsof ik het alleen merkte en de anderen niet. Ik heb ook tegen me ouders gezegd, maar ze zeiden dat ik me aanstelde, iedereen vindt geluiden soms erg. Nou, ik vind het bij elke avondeten erg. Wat ik meestal doe is nog hardere geluiden maken met bijvoorbeeld mijn mes op me bord of ik sta regelmatig op om te gaan drinken, zodat ik ze niet meer hoor kauwen. Ik vind het vreselijk hoe anderen eten en het maakt me boos. 

Mijn vriend weet het beter dan wie dan ook. En het is zo erg, want nadat ik iets heb gedaan, voel ik me altijd echt schuldig. Hij was alleen aan het kauwen en ik werd weer boos op hem... Soms als we gewoon naast elkaar liggen, word ik al nerveus van zijn ademhaling en wil ik dat het stopt. Hij begrijpt het natuurlijk ook niet, net als mijn ouders.. Sinds ik dat artikel in mijn tijdschrift aan hem liet zien, denk ik dat hij het nu iets serieuzer neemt. Hij probeert niet meer onnodig geluiden te maken die mij storen, maar hij heeft geen idee van hoeveel dingen ik eigenlijk last heb. En hij doet zijn best en als hij een keertje zin heeft in chips, ga ik weer tegen hem schreeuwen. Ik voel me echt schuldig en ik weet niet wat ik eraan zou kunnen doen. 

Ik heb al opgezocht en gevonden dat er soort van behandelingen zijn, maar wat kan dat helpen? Soms tel ik zelf ook tot 5 voordat ik weer boos word, maar dat helpt ook niet. Als ik eenmaal een irritant geluid hoor, dan hoor ik alleen maar dat in me hoofd. Ik probeer me soms ook af te leiden, maar dat heeft ook niet echt succes.

Het is zelfs zo ver gekomen bij mij dat ik mijn vriend heb geslagen. En toen schaamde ik me heel erg. Een andere keer heb ik hem bijna laten stikken, omdat ik niet meer tegen zijn ademhaling kon en ik wilde even stilte in bed. Het kan niet meer zo doorgaan, ik wil er echt iets aan gaan doen. Maar wat?

Er is ook iets raars aan de hand. Van mijn ouders en me zusje vind ik het ook erg. Maar bijvoorbeeld van mijn opa niet. Ik kijk naar hem, zie hem kauwen en slurpen en dat laat me alleen glimlachen. Ik weet dat hij het niet anders kan doen en het maakt me erg blij dat ik niet boos op hem word. Mensen in de trein irriteren me dan weer wel. Getyp op een blackberry, getik op het raam... het zorgde zelfs een keer ervoor dat ik uit de trein stapte. Ik kon er niet meer tegen, maar ik zou me schamen als ik iets tegen die jongen zou zeggen, dus ik koos ervoor om zelf uit de trein te stappen. Ik vond dat er iets met mij mis was, niet met hem. Ik snap zelf niet hoe het precies in elkaar zit.. Waarom vind ik het bij sommige mensen niet erg? Wat ik me ook afvraag is hoe dat geluid alles kan overheersen. In de trein luister ik meestal naar muziek, zodat het moeilijker wordt om die irritante geluiden op te pikken, maar als ik eenmaal een blackberry hoor tikken, gaat dat niet meer uit me hoofd. Maakt niks uit hoe hard de muziek staat, ik hoor dat getik. Volgens me tijdschrift is er niks mis met me oren, maar wat dan? Ik werd bijna doof van me muziek en ik hoorde nog steeds een zachte getik! 

Ik hoop dat er binnenkort meer informatie zal zijn over misofonie, want ik wil mijn vriend echt niet kwijt. Ik wil ook geen ruzie meer met me familie over samen gezellig film kijken..