stikken met pillen

Weer eens een post over waarom medicijnen niet goed voor ons zijn.. 

Een tijdje geleden heb ik rust-pilletjes van de huisarts gekregen, zodat ik minder ging stressen over mijn examens. Mijn examen beginnen pas volgende week, maar hij heeft me aangeraden om ze wel eerst te gaan uitproberen, want straks werken ze niet ofzo.. Dan zou hij nog iets anders kunnen geven.

Wat doen de tabletten eigenlijk? Wanneer ik stres, trekken spieren in me maag en slokdarm te stevig samen, waardoor krampen kunnen ontstaan en ik heel erg misselijk kan worden. Deze tabletten zorgen ervoor dat mijn maag gaat chillen. Het verandert iets met de pH en al, zodat die krampen in mijn buik wegblijven. Mooi bedacht.

Ik dacht dus, leuk, dat zou heel fijn zijn, want ik vind het zo erg wanneer mijn buik spontaan verandert in een achtbaan en ik out of nowhere moet overgeven. Dus, bij de eerstvolgende spannende situatie heb ik eerst mijn alternatieve plan uitgevoerd: yoga, rustoefeningen, diep ademhalen. Mijn buik begon aan zijn ritje op de achtbaan, dus ik besloot om de pillen eens te gaan uitproberen. Het is me gelukt om de helft van de pil te gaan slikken (dat ding is zó groot!) en binnen 10 minuten was mijn buikpijn weg. Ik was nog steeds super zenuwachtig en gestrest, dat wel. Maar nu kon ik goed focussen op mijn ademhaling, dus ik werd in een half uur ook gewoon rustig. Dus ik dacht: dit komt straks helemaal goed bij me examen! Even een pilletje in de ochtend, nog diep ademen voordat het begint en ik kan rustig en helder nadenken. Nergens meer last van. Wat is toch goed dat ze zo'n medicijn hebben uitgevonden!

Totdat ik twee dagen geleden weer eens in een stressvolle situatie was. Ik dacht, het is bijna examen, ik neem weer zo'n pilletje en dan kan ik weer rustig verder. Water, pilletje, slikken, maag werd helemaal kalm. Opeens begon het buiten een hel te worden, met bliksem en donder en al en daardoor raakte ik nog meer van streek. Ik kon totaal niet op mijn ademhaling concentreren, niet eens in een yoga standje. Met een rustige maag, maar een stormende brein zat ik hopeloos naar buiten te kijken. Weten jullie nog waarvoor de pillen waren? Om mijn maagkrampen te stillen. Dus ik merkte opeens dat ik geen adem meer kreeg, want mijn slokdarm, en ja alles boven mijn maag, was nog heel goed bewust van het feit dat ik me niet goed voelde. Het kostte me veel moeite om rustig te worden en ik schrok enorm van het feit dat ik bijna stikte van de zenuwen. 

Dus nu maar hopen dat het weer morgen een beetje meezit, want de wonder medicijnen werken alleen als ik ook een rustige mind heb, niet alleen een goede pH in mijn maag. 

Ik wil ook al mijn lotgenoten succes wensen met de centraal examens! :)

I don't need a man to be strong!

Eerst heb ik serieus gedacht dat ik verdwaald was, toen het uit was. Ik dacht echt dat ik niks alleen kon. Dat zijn hand vasthouden echt iets betekende, dat dat me kracht gaf. Hij hield mijn hand altijd vast als ik bang was, of gewoon als ik iemand nodig had.

Tot nu toe was ik onzeker. Ik heb nieuwe plannen gemaakt en dingen verzonnen die ik wilde gaan doen, maar ik wist niet zeker of ik dat echt zou kunnen gaan doen. 

Vandaag is dat veranderd. Ik heb vanochtend het ziekenhuis gebeld, en mijn moeder daarheen gebracht. Belangrijk om te weten dat ik doodsbang ben van ziekenhuizen, ik ben echt nog nooit alleen bij de huisarts geweest, omdat ik gewoon bang ben van dat gebouw, laat staan dan een hele ziekenhuis.. In de auto dacht ik heel even eraan dat hij vandaag mijn hand niet zou vasthouden, dat ik het allemaal alleen moest gaan doen. Ik was maar voor één seconde bang. Ik maakte me sterk en ik liep zelfverzekerd door het ziekenhuis heen. Ik kreeg het heel even benauwd toen er bloed afgenomen werd van mijn ma en toen zij even aangaf dat ze bijna flauwviel. Voor de rest was ik sterk gebleven.

Ik kan het allemaal wel alleen. Ik heb zijn hand helemaal niet nodig. Hij heeft me alleen sterker gemaakt. Zijn hand vasthouden betekende ook dat ik hem kwijt kon raken. Nu ben ik hem kwijt. Nu ben ik alleen en sterker dan ooit. Niet zwakker, maar sterker.Ik hoef niemands handje om sterk te kunnen staan.

ps: het gaat goed met mijn ma. :) 

home alone #3

Ik heb gisteren niet geschreven, omdat ik me niet zo goed voelde na wat er gebeurd is.. Maar ik vertel het nu. :)

Ik kon bijna niet slapen, omdat het zo warm was. Toen was ik dan maar vroeg opgestaan. Ik was zo moe en het was zo warm dat ik de grootste gedeelte van me dag besteedde aan series kijken. Ik heb ook wel iets nuttigs gedaan hoor! Ik ben begonnen met mijn koffer inpakken voor mijn vakantie in Italie. Ik heb er zoveel zin in! Ik heb dus alvast me kleren gepakt die ik zeker wil meenemen en een lijstje gemaakt van dingen die ik mee moet nemen en niet moet vergeten. Vervolgens als er even frisse lucht in me kamer kwam, heb ik dus nog iets in me tas gestopt. Ik wil het vandaag afmaken, nu dat het koeler is. Ik ga pas volgende week donderdag weg, dus ik heb nog meer dan een week, maar ik ben dit weekend niet thuis. Vandaar. 

In de middag had ik een rijles en eerlijk gezegd vind ik dat ik geen rijbewijs mag krijgen. Ik kan het soms heel netjes en soms helemaal niet. Tijdens me examen ga ik natuurlijk me best doen en daarna? Daarna ga ik tegen de eerste auto op de snelweg botsen. Ik kan het niet en ik wil het ook niet kunnen. Ik wil helemaal niet rijden. Nou ja... ik doe het voor je pap, maar je zult het zien.. ik kan het gewoon niet. 

Daarna moest ik voor slapen gaan de planten buiten water geven. Ik haat planten, ik kan niet met ze omgaan. Ik doe elke dag maar alsof ik weet hoe het moet en spuit wat rond.. en toen begon de hel. 

Ik kwam naar binnen en ik zag opeens een spin in me haar. Jullie moeten weten dat ik doodsbang ben voor alles met kleine poten die zo vies kunnen bewegen. Ik begon dus als een gek te schreeuwen (me raam was open...) en probeerde het weg te slaan. Spinnetje viel op me shirt, dus ik nog gekker me shirt snel uittrekken. Ik zag hem toen niet meer, maar ik heb lang haar en ik voelde nog steeds iets raars. Ik schudde me hoofd zo vaak als ik het maar kon en rende naar beneden. Ik belde mijn vriend op, waarover straks nog een apart post... Uiteindelijk heeft hij me zover gekregen om terug te gaan naar me kamer en tussen veel tranen en geschreeuw (het duurde bijna een uur) heb ik de spin doodgeslagen. Ik wil mijn buren bedanken dat zij de politie niet hebben gebeld, want ik zat naakt in me kamer op de grond een dode spin te slaan met een krant half huilend en half schreeuwend. 

Om uit te leggen hoe dat kon gebeuren... ik ben echt bang voor die beesten. Echt zo bang. Mensen die dat ook hebben, begrijpen me precies, maar ik wil het voor de anderen uitleggen. Voor mij was het net als een mes in me nek of als een seriemoordenaar in me kamer. Je zou je ook nergens veilig voelen als een seriemoordenaar in je huis rondliep.Vervolgens heb je enorm veel kracht om iets te pakken en naar de seriemoordenaar toe te gaan. Je moet hem onder ogen zien als je wilt overleven. Ja bij een seriemoordenaar zou je ook de politie kunnen bellen, maar bij een spin moet je het echt zelf oplossen. Dat is het ergst. In onze samenleving mag je niet meer gek het huis uitrennen en om hulp roepen als je een spin ziet. Dat is niet normaal. Je pakt de krant en je slaat hem dood. Jammer genoeg gaat dat niet zo makkelijk bij mij. Ik heb echt zoveel gehuild, ik bedoel die spin doodslaan was te veel geweld voor mij. Ik voelde me daarna echt wel iemand die net een seriemoordenaar heeft doodgemaakt. Ik heb het helemaal zelf gedaan. Er bestaan cursussen voor mensen die angst hebben voor spinnen en daar word je geholpen om je angst te overwinnen. Ik heb het alleen in me huis opgelost. Ik denk dat als ik weer een spin zie, ik gewoon verander in een moord-machine en blijf slaan totdat er niks meer beweegt. Geslaagd zelf-therapie? Ik weet het niet zeker.. Maar die spin moest weg. Die spin is weg en ik voel me sterker.

Daarna deed ik me pyjama aan en probeerde rustig op bed te liggen, maar jullie snappen al dat dat niet zo makkelijk was... ik viel uiteindelijk in slaap en ik heb geen een droom over die spin gehad. Misschien is me zelf-therapie toch geslaagd.

Nog iemand bang voor spinnen hier? Deel je ervaring met spinnen hieronder.

Verder heb ik niet gekookt, ik heb weer me pasta van gisteren gegeten met wat aanpassingen. Die saus was helemaal niet verkeerd! Alleen de bolletjes. Het was dus best wel lekker zonder bolletjes. :)

Ik ga nu genieten van dit weer, het is nu niet zo stikkend heet. :)

katie