update

Lang geleden weer dat ik iets heb geschreven.. Maar, ik was gestopt met me schrijf-leven toen ik dat ding op me hand kreeg. Ik ben inmiddels naar de dokter geweest, en ik heb een lieve ganglion. Ze kunnen het wegsnijden als ik dat wil en dan krijg ik een litteken van 7 cm op me hand. Mooi. Ik leer wel leven met me ganglion. Het doet geen pijn meer, of ja, niet meer zo vaak.. alleen als ik iets raars doe met me hand. Maar ik kan dus gewoon schrijven. :)

Ik zou ook over de filosofie olympiade vertellen, maar nu dat ik bijna een maand later weet dat ik niet in de eerste 30 was, heb ik daar niet meer zoveel zin in. :D Maar het ging om de ervaring en dat ik een nachtje helemaal gratis in een hotel kon slapen en mocht eten hoeveel ik maar kon. Dat was wel top. Yeah.

Ik ga tegenwoordig ook elke maandag naar de Universiteit in Leiden voor Lapp-Top, psychologie. We leren daar heel veel over emoties en het is best wel interessant.

Heb ik al verteld dat ik werk? Ja, IK werk. Die twee woorden in een zin zien er raar uit voor mij. Maar ik doe het echt. Ik deel iets van 100 kranten uit, denk over dingen na en luister muziek of iets leerzaams, zoals scheikunde en ik krijg geld daarvoor. Ik doe het wanneer ik het maar wil, hoe ik het wil, dus dat is waarschijnlijk de reden waarom ik het tot nu toe leuk vind. Ik vind het gewoon niet leuk om een baas te hebben die alles voorkauwt wat ik moet doen. Zo is het goed voor mij. Ik verdien niet eens veel, maar ik vind het leuk. Soms is het wel goed om even buiten te zijn en te kunnen nadenken over dingen en daarmee ook nog eens geld verdienen. Hmm, bestaat zo'n baan waarmee je ook een normale salaris kan verdienen? Tell me. :D

Ik ben ook op vakantie geweest vorige week, naar Hongarije. Dat was ook best wel leuk. Maar daar schrijf ik liever in het Hongaars over. :)

 

Dattt.. is er gebeurd de afgelopen weken met mij. :)

 

knuffels, katie

machteloos

Ik heb voor het laatst ongeveer 2 jaar geleden een pijnstiller genomen. Ik vind dat een beetje pijn nog kan en er zijn ook andere manieren om je pijn te stillen. Maar afgelopen nacht had ik opeens zoveel hoofdpijn dat ik om 1 uur nog steeds wakker op me bed lag. Ik voelde elk klein stukje van me hersenen branden en ik kon het gewoon niet meer, dus ik pakte een pijnstiller. Ik lag nog een half uurtje met me hoofdpijn en toen was het opeens weg. Ik voelde bij elk gedeelte de pijn langzaam weggaan, maar ik voelde nog steeds dat het er was. Er was nog steeds iets mis. Rond 2 uur wist ik het: ik was nog steeds wakker, aan het denken over schrijven, huiswerk, boeken, bloggen... De pijnnstiller heeft misschien me pijn weggenomen, maar niet de oorzaak van me pijn. Ik wist dus dat ik er nog steeds last van had, ook al voelde ik het niet meer. Ik vond dat dat niet de bedoeling was. Had ik maar die pijnstiller laten liggen! Ik voelde me best wel machteloos, want zelfs dat enge geluid bij me oren was weg. Ik voelde niks meer, maar ik wist dat ik nog steeds niet goed was. Ik viel uiteindelijk in slaap door aan slapen te denken en alle andere dingen proberen weg te laten. Het was niet de pijnstiller die me uiteindelijk had geholpen, maar ik zelf. Ik kan nog steeds niet begrijpen waarom mensen deze dingen innemen, terwijl het niet goed voor je is. Ik werd vanochtend wakker en ik voel me zo slap en ik kan me nergens op concentreren. De pijn was misschien weg, maar ik ben er nog steeds en ik voel me niet goed. Dus, geen pijnstillers meer nemen in de komende tijd..

ziek...

Mijn laatste post op facebook zegt dat ik ziek ben, en veel vrije tijd heb. Dat was ook zo, totdat ik door mij overvloed aan vrije tijd gemerkt heb dat mijn hand best wel vaak pijn doet. Ik hoef niet eens veel te doen, en het doet al pijn. Ik ging dus kijken en inderdaad: er klopte iets niet. Ik heb namelijk een grote bult ofzo die eruit steekt op mijn hand. Het is hard en het ziet er echt onnatuurlijk uit. Niet vragen hoe ik het niet eerder heb gemerkt, dat weet ik ook niet. Maar het zit daar dus. Daarom heb ik besloten om mijn dokter te gaan bellen die weer eens niet was. Dan maar de vervanger bellen. Een vrouw nam de telefoon op en vroeg mij om even te gaan wachten. 10 minuten later was 'even' voorbij. Zij vroeg dus wie ik was en wat ik wilde. Blijkbaar is een afspraak tegenwoordig helemaal niet zo normaal, want ze begon vragen te stellen: hoe ziet het eruit? doet het pijn? neem je pijnstillers? nee, ik neem niks, nooit genomen. Toen bleef ze stil en zei ze dat ze met de dokter zou gaan overleggen en dan belt ze me straks wel terug of ik wel of niet mag gaan. Anders moet ik gewoon wachten en het gaat wel van zelf weg aangezien het niet zoveel pijn doet, ze denkt dat ze weet wat het is. Ik wist even niet of ik moest gaan lachen of huilen. Ze weet via de telefoon wat ik heb?! En omdat ik nevernooit in me leven pijnstillers heb genomen betekent dat het geen pijn doet?! Ze heeft me ook nooit meer teruggebeld. Ik durfde dus niet echt te gaan schrijven, want straks is dat niet goed voor me hand, nu begint het ook al veel pijn te doen... Maar nu moet ik dus echt een hele week een abnormale bot-harde ding op mijn pols gewoon verdragen en niet klagen erover. Dit is toch niet normaal?! 

Maar, er zit ook een goede kant aan dit alles: ik heb ten minste een keiharde en hele goede onderwerp voor mijn betoog. Huisartsen mogen nooit een afspraak met je weigeren. 

Ook sorry schatjes, maar ik zal dus of heel weinig of niks gaan schrijven de komende dagen.. Het doet eigenlijk nog meer pijn om niet te kunnen schrijven dan me hand, maar ik moet ook rekening houden met het feit dat ik zonder hand helemaal niet zou kunnen schrijven. Dus dan maar beter nu een pauze dan straks helemaal niet meer kunnen. :) Bedankt voor jullie begrip!

knuffels,
katie

emoties

Hebben jullie er ooit over nagedacht waarom wij emoties hebben? Wat de doel van emoties is? Ik niet. Maar maandag moest ik het doen. Ik doe mee aan LAPP-Top, zoek maar zelf op wat dat is, en ik doe psychologie. Wij hebben maandag een college gehad over emoties, hoe ze ontstaan en wat hun doel is. Onze eerste opdracht was dus om over mijn eerste vraag te gaan nadenken. Eerlijk gezegd, had ik eerst helemaal geen idee. Uiteindelijk kwamen wij toch een beetje uit op een idee, op een antwoord en wij zaten niet eens ver naast. De doel van emoties is namelijk communicatie. Ik luisterde zorgvuldig naar wat onze docent allemaal ging vertellen en ik begreep het merendeel ook, en ik vond het interessant, dus ik was blij. Dit was nog een bewijs dat ik psychologie zeker wil gaan studeren. Toen ging ik naar huis en onze huiswerk was om mensen te gaan interviewen met dezelfde vraag: waarom hebben wij emoties? Ik heb besloten om mijn filosofie docent te gaan interviewen, want hij zou zeker met een leuk antwoord komen, met iets wat onze docent misschien niet zou verwachten. Hij gaf ook een heel leuk en ingewikkeld antwoord, dus ik was tevreden. Het probleem met mij is alleen dat ik dingen te snel geloof als een docent dat mij vertelt. Of als mijn ouders me iets vertellen. Ik twijfel er niet aan, ik neem gewoon aan dat het klopt. Na de interview heb ik mijn filosofie docent uitgelegd wat wij hebben geleerd en hij twijfelde wel. Hij vroeg zich wel af of het klopte. En hij had eigenlijk gelijk, hoezo communicatie? We kunnen ook emotieloos praten, en dan begrijpen anderen ook meestal wat we bedoelen. Dus het is niet per se een doel. Ik heb er verder zelf niet over nagedacht, maar ik heb mezelf wel beloofd om niet alleen kritisch naar me eigen woorden te gaan kijken, maar ook kritisch te gaan luisteren naar anderen. Omdat iemand een docent is en onderzoeken heeft gedaan, betekent nog niet dat hij/zij gelijk heeft. Ik zal de volgende keer zeker wel vragen wat mijn docent vindt van de opmerking van mijn filosofie docent.

knuffels,
katie

Een ochtend met NS

Een ochtend met NS

Toen ik vanochtend uit de trein stapte, dacht ik: ik zou een comedy kunnen schrijven over mijn reizen in de trein. Zo heb ik besloten om zo snel mogelijk op te schrijven wat vanochtend is gebeurd.

Ik liep naar het station en keek, zoals altijd op het bord om te kijken of mijn trein vertraging had. Nee, hij zou gewoon om 7:21 vertrekken. Ik liep dus naar boven en wachtte. Rond 7:20 kwam er een trein aan, maar van de verkeerde kant en hij stopte dus eigenlijk ook op de verkeerde spoor. Iedereen keek verward, want wat moet je toch doen nu? Veel mensen gingen gewon instappen, hopend dat het de trein naar Rotterdam was. De conducteur kwam ook tevoorschijn, gillend naar de mensen: 'Dames en heren deze trein rijdt naar Nieuwekerk a/d IJssel en dat is het eindstation. Aan de zijkant van de trein stond Uitgeest en hij stond aan de kant waar de treinen naar Rotterdam reden. Nog meer verwarring dus: een trein die maar een station verder ging? De mensen bleven toch erin, want rijdne is toch beter dan blijven staan. Voor hun dan. Ik bleef toch op het station staan, want tussendoor heb ik ook op mijn reisplanner gekeken. Mijn trein heeft gewoon wat vertraging. Om 7:32 kwam mijn trein aan, die dezelfde trein was als degene twaalf minuten geleden. Dezelfde mensen keken naar ons vanauit de trein, ze schaamden zich een beetje denk ik. Ze reden voor niks en station verder, want nu zijn ze toch terug. Ik stapte deze keer toch in, want de conducteur zei dat we nu wel richting Rotterdam zullen reizen, let niet op het bord aan de zijkant van de trein waarop Uitgeest staat. Ga ik dus in de al wat volle trein, zegt opeens de computer stem: 'Goedemorgen dames en heren, dit is de Sprinter naar Uitgeest.' Maakt niks uit, de conducteur zei net van niet. Er was geen zitplaatst meer, dus ik ging bij de deur staan. We vertrokken in de goede richting, dus eerder of later zullen we aankomen in Rotterdam Centraal. Later dus. Het volgende station volgens de mensen in de trein: Rotterdam Alexander. Het volgende station volgens de computerstem: Nieuwekerk a/d IJssel. De mensen die al een keer daar zijn geweest vanochtend, kijken bezorgd uit het raam. Wij naderen station Alexander en de mensen beginnen een beetje te lachen toen de computerstem weer iets te zeggen heeft: 'Goedemorgen dames en heren, dit is de stoptrein richting Gouda en Uitgeest.' Op dat moment stoppen wij op station Alexander en gaan veel mensen uit. Twee keer zoveel mensen staan op het perron te wachten om in de trein te kunnen komen. De eerste deel is al binnen, ik sta al tegen een man gedrukt, zijn vrouw kijkt jaloers naar mij. Alsof ik een andere keus had dan daar staan. De tweede deel probeert zich ook binnen te proppen, maar het lukt niet. Op dat moment heeft onze conducteur eindelijk ook weer iets te zeggen: 'Kan iedereen alstublieft een beetje opschuiven?!' schreeuwt ze van buiten de trein. Omdat zij per se mee wilt en mee moet, begint ze de mensen de trein in te duwen. Ze klikt een keer met haar sleutel en de deuren gaan dicht. De schapen zijn ingeladen, we kunnen vertrekken! Onze reis is nog niet afgelopen natuurlijk, want tussendoor zijn de machinisten ook druk bezig met het probleem van de computerstem. Wij naderen station Noord en de schermen worden even uitgezet en weer aangezet. Iedereen probeert zijn lach in te houden, maar dat leuke muziekje van de computerstem komt weer: 'Goedemrogen dames en heren, dit is de sprinter naar Gouda en Uitgeest.' Weer een kort muziekje: 'Het volgende station is Heemskerk' Iedereen barst uit en begint hard te lachen. Dit is toch niet normaal? We stoppen dus bij Noord en iedereen probeert zich weer te gedragen terwijl weer een extra groep bijkomt. Ik kan bijna de hartslag van de man voelen voor me. Maar we rijden weer vrolijk verder en het volgende station zal eindelijk Rotterdam Centraal zijn. De schermen en onze lieve computerstem worden voorgoed uitgezet. Op dat moment veranderen wij ook: iedereen heeft opeens haast, geeft zijn laatste hoop op om zijn trein nog te halen en sommigen beginnen al te bellen om te zeggen dat zij later op werk zouden aankomen. We worden nog voor het laatst vrolijk gemaakt door de conducteur: 'Goedemorgen iedereen, het volgende station is Rotterdam Centraal, onze eindbestemming. Ondanks de vertraging wens ik iedereen een fijne dag verder. U kunt op spoor 9 overstappen in de richting...' Zo gaat ze verder totdat de trein bijna stilstaat en op het laatst moment zeg ze nog snel iets erbij, waardoor wij nog sneller uit de trein willen komen: 'U kunt op het station gratis koffie en thee krijgen.' De deuren gaan open en iedereen gaat op zijn eigen pad verder. Toch zal waarschijnlijk niemand zijn rare ochtend vergeten in de trein. Ik in ieder geval niet.