heartbroken...

Het is zo moeilijk soms. Als het hier de hele dag regent en als het donker is of als ik naar buiten kijk en alleen platte land zie.. dan wil ik zo graag naar huis. Dit is niet wat ik gewend ben. De ene helft van mijn hart ligt nog thuis, ik denk ergens op de glijbaan in het park op de berg. De andere helft is hier, in Nederland, aan het slapen in Flevoland. Zo is mijn hart gebroken: de ene helft hier, de andere daar. Ze zijn beide zo verliefd, maar ze kunnen niet bij elkaar komen. Het doet me pijn om te zien hoe mijn vriend kijkt als ik weer erover begin dat ik niet in Nederland wil zijn, omdat het hem kwetst. Voor hem lijkt het alsof ik ook niet met hem wil zijn, terwijl dat niet waar is. Hij is juist de reden dat ik er ben! Het doet me ook pijn om hier te zijn en steeds te zeggen dat het hier beter is, terwijl mijn hart schreeuwt, dat ik hier weg moet. Het is niet beter hier voor de helft van mijn hart op de glijbaan. Die voelt zich eenzaam. Het is niet zo dat ik thuis niet mis, dat ik niet naar huis ga, omdat ik het niet wil. Ik wil het wel, ik weet alleen dat het hier, in Nederland beter voor me is. Hier heb ik een zekere toekomst. Misschien is die toekomst ook heel treurig, zonder de bergen en warme knuffels van mijn familie. Maar wat moet je toch doen, als je hart zo gebroken is...? 

weekje thuis

Ik heb echt op het laatst besloten om toch mee te gaan met mijn ouders naar Hongarije. Of ik nou thuis alleen zit te leren of gezellig bij me oma in de tuin... Ik heb dus al me boeken ingepakt en weg! 

Wat ik van dit korte tijd thuis heb geleerd zijn twee dingen:

1. Tijd helpt. Toen ik voor het eerst naar Nederland vertrok, moest ik huilen. De keren daarna ook nog. Maar deze keer was het niet zo. Ik gaf iedereen een knuffel en ik wist dat ik terug zou gaan, dus niks aan de hand. Ik genoot zo veel mogelijk van de tijd dat we samen waren. Het was zo heel fijn. Met andere dingen heeft tijd ook geholpen, zoals erge dingen die ik liever wilde vergeten, nu ergens in een doosje verstopt zitten in mijn hoofd. Toen ik bekende plekken zag, dat ik niet meer terug, maar keek met een nieuwe blik ernaar.

2. Je moet je lekker in je vel voelen. Op een gegeven moment zat ik bij me oma buiten op een houten bankje te leren. De zon scheen precies in me gezicht en het voelde lekker warm. Mijn oma was koekjes aan het bakken, mijn opa was weer iets aan het knutselen en het voelde allemaal zo.. goed. Ik wilde niet dat dat ging veranderen. Toen wij weer in Nederland waren, en ik om me heen keek en alles zo plat was, voelde ik me helemaal niet meer lekker. Dit is niet mijn thuis, dit wordt nooit mijn thuis. Ik voel me hier niet lekker en dat wil ik niet...

Wat ik met deze twee dingen ga doen is... iets. Ik weet het nog niet. Maar ik ga er iets mee doen.